AKTUALNOŚCI WOJEWÓDZKI SZPITAL SPECJALISTYCZNY NR 4 W BYTOMIU
Piątek 18 kwietnia 2014 r.
ISSN 1689-975X

Oddziały

Aktualności




„Modernizacja systemu łączności
Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 4 w Bytomiu”



„Innowacyjne, małoinwazyjne metody typu „non-fiuson” i „fiuson” chirurgicznego leczenia dysfunkcji układu kostno - neuro - mięśniowego człowieka”




„Poprawa jakości powietrza poprzez zaprojektowanie i wykonanie termomodernizacji 9- cio kondygnacyjnego budynku B Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 4 w Bytomiu”




„Zapewnienie rozwoju elektronicznych usług publicznych poprzez zakup i wdrożenie systemu informatycznego w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym Nr 4 w Bytomiu”




„Zaprojektowanie i wykonanie wielobranżowej modernizacji (adaptacji) VIII piętra (z wyłączeniem zespołu pomieszczeń przy ścianie zewnętrznej kierunku zachodniego wraz z korytarzem) budynku B dla potrzeb Oddziału Otorynolaryngologii oraz adaptacji pomieszczeń budynku C2, po dyslokacji Oddziału Otorynolaryngologii w celu utworzenia 30-łóżkowego Oddziału Medycyny Paliatywnej”


Historia Szpitala Drukuj

Powstanie na ziemiach Górnego Śląska opieki zdrowotnej datuje się na okres Średniowiecza. Już w XIII wieku, z fundacji książąt Kazimierza Bytomskiego i Władysława Opolskiego powstał w dzisiejszym Chorzowie pierwszy szpital prowadzony przez zakonników - Bożogrobców.
Dynamiczny rozwój bytomskiego górnictwa oraz duża liczba osób wymagających opieki wpłynęły na przeniesienie w 1299 roku istniejącego Hospitale Spiritus Sancti, czyli Szpitala św. Ducha z Chorzowa do Bytomia. Szpital przejął obowiązki niesienia pomocy także gwarkom i ich rodzinom.
W drugiej połowie XIX w. tradycyjne przytułki zaczęto przekształcać w nowoczesne ośrodki leczniczo-rehabilitacyjne i wychowawcze, gdzie ludzie niepełnosprawni (inwalidzi wojenni, ofiary wypadków, osoby z wadami rozwoju psychicznego, upośledzone dzieci), po odpowiednim leczeniu i rehabilitacji wracały do życia w społeczeństwie. Tylko na Górnym Śląsku w wyniku przeprowadzonego spisu, okazało się, że żyje około 2 tys. dzieci niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo.
    Z inicjatywy ks. Reinholda Schirmeisena, proboszcza bytomskiej parafii św. Trójcy oraz ówczesnego kardynała Wrocławia, dr Georga Knoppa, w latach 1910 - 1912 r. wybudowano nowoczesny zakład rehabilitacyjno-wychowawczy Krüppelheim zum hl.Geist (Dom dla Kalek pw. św. Ducha) przy Kurfurstenstrasse (obecnej alei Legionów).

 

    Kompleks składał się z gmachu centralnego z dwoma wieżami, budynku operacyjnego, kuchennego, rzemieślniczego oraz domu sióstr zakonnych, połączonych na poziomie parteru pasażami. Sala gimnastyczna, sala do ćwiczeń, balkony i sale do leżakowania, własny odwiert solanki, nowoczesne urządzenia i aparaty (dwa aparaty rentgenowskie, lampy kwarcowe, lampy terapeutyczne sollux i liczne przyrządy do zabiegów wodnych) pozwalały na leczenie następstw nieszczęśliwych wypadków, porażeń, krzywic, gruźlicy kości i stawów oraz innych wad wrodzonych. Personel zakładu stanowili: dr Seiffert - ordynator zakładu, czterech lekarzy, 40 sióstr boromeuszek, 40 pielęgniarek i salowych, kilku nauczycieli oraz pracownicy techniczni. Obok działalności leczniczo – rehabilitacyjnej, zakład przygotowywał młodych pacjentów do samodzielnego życia nauczając zawodów: piekarza, introligatora, wikliniarza, ślusarza, mechanika, krawca, szewca, stolarza, zegarmistrza, ogrodnika i rolnika a dziewczęta gotowania, bieliźniarstwa, krawiectwa i opieki nad dziećmi.

 

     W latach II wojny światowej w zakładzie mieścił się niemiecki szpital wojskowy.
    W roku 1958, z inicjatywy pułkownika Jerzego Ziętka i Komitetu Budowy Centralnych Ośrodków Leczniczych dla Górniczej Służby Zdrowia, wyremontowano i zmodernizowano kompleks budynków po Zakładzie św. Ducha (przy ówczesnej ulicy Roosevelta 10) i zaadoptowano dla potrzeb Centralnego Szpitala Górniczego w Bytomiu.

 

    W dniu 17 grudnia 1960 r. o godzinie 10.00 dokonano otwarcia Centralnego Szpitala Górniczego w Bytomiu. Na początku swojej działalności szpital posiadał oddział dermatologii, salę zabiegową oraz gabinety fizykoterapii. Od 1961 do 1965 r. powstawały w nim kolejne oddziały: dermatologii (1960), neurologii (1961), psychonerwic (1962), I oddział chorób wewnętrznych (1962), laryngologii (1962), II oddział chorób wewnętrznych (1963), chirurgii ogólnej (1963), III oddział chorób wewnętrznych (1964), nefrologii - ośrodek dializ (1963), okulistyki (1964), neurochirurgii (1965).
Działały już: izba przyjęć, anestezjologia, fizjoterapia, laboratorium analityczne, zakład radiologii, apteka, administracja z zapleczem gospodarczym oraz Specjalistyczna Przychodnia Przyszpitalna (11 poradni). Pod koniec roku 1965 szpital dysponował 670 łóżkami.
    Centralny Szpital Górniczy od początku był placówką ogólnodostępną a jego wielospecjalistyczny charakter zaspakajał potrzeby mieszkańców regionu. Jednak, w pierwszej kolejności trafiali tu górnicy, których codzienna praca pod ziemią niosła ryzyko groźnych urazów, nagłych zachorowań i chorób zawodowych. Leczeniem objęci byli również członkowie rodzin górniczych oraz byli pracownicy kopalń.
    W latach 70-80 XX w. powstawały kolejne oddziały: urazowo-ortopedyczny (1974 r.), IV Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej, II Klinika Neurochirurgii i Neurotraumatologii, onkologiczny, intensywnej terapii oraz wielofunkcyjna izba przyjęć oraz wytwórnia płynów dializacyjnych, nowoczesna centralna tlenownia, wzniesiono pawilon usługowo-techniczny. Szpital posiadał wówczas 14 oddziałów specjalistycznych i 805 łóżek.
    W 1988 r. oddano do użytku 10-cio kondygnacyjny blok operacyjno-łóżkowy. W jego części wysokiej znalazła się izba przyjęć i oddziały: nefrologii ze stacją dializ, II oddział chirurgii ogólnej, urologii, neurologii, urazowo-ortopedyczny, okulistyki oraz pomieszczenia rekreacyjne z oranżerią, biblioteką i kawiarnią. Część niską przeznaczono pod: blok operacyjny (obecnie Centralny Blok Operacyjny), oraz zakład rehabilitacji leczniczej i zakład histopatologii.
Szpital Górniczy w Bytomiu liczył wówczas 808 łóżek.
    W 1993 r. otwarto nowoczesną Centralną Sterylizację
    W 1996 r. I Oddział Wewnętrzny przekształcono w Oddział Kardiologii z Pododdziałem Intensywnej Opieki Kardiologicznej i Pracownią Nieinwazyjnych Badań Kardiologicznych.
W 1997 r. IV Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej poszerzyła zakres leczenia operacyjnego o chirurgię naczyniową i leczenie urazów wielonarządowych ciała. Rok później przyjęła nazwę Oddziału Klinicznego Chirurgii Naczyń, Urazów Klatki Piersiowej i Chirurgii Ogólnej.
Z kolei II Klinika Neurochirurgii i Neurotraumatologii Śląskiej Akademii Medycznej zmieniła nazwę na Oddział Kliniczny Neurochirurgii i Neurotraumatologii.
    W grudniu 1998 r., w wyniku restrukturyzacji i reformy powszechnych ubezpieczeń zdrowotnych, Górniczy Zespół Opieki Zdrowotnej został przekształcony w Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 4 w Bytomiu. Wpisanie szpitala do rejestru publicznych zakładów opieki zdrowotnej było równoznaczne z uzyskaniem przez niego statusu placówki samodzielnej. Funkcję organu założycielskiego pełni Województwo Śląskie, a nadzór nad jego działalnością sprawuje Zarząd Województwa Śląskiego.
    W maju 2002 r. szpital obchodził Jubileusz 40-lecia swojej działalności.
Obecnie w strukturze organizacyjnej szpitala istnieje 17 oddziałów specjalistycznych (w tym jeden dzienny), z których jeden jest jednocześnie kliniką Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Leczenie i diagnostykę uzupełnia Przyszpitalna Przychodnia Specjalistyczna (16 poradni). Jako jedyna placówka medyczna na terenie miasta ma w swojej strukturze oddziały: nefrologii (ze stacją dializ), neurochirurgii i neurotraumatologii, chirurgii naczyniowej i ogólnej, intensywnej opieki medycznej, onkologii (z gabinetem chemioterapii). Liczy 650 łóżek, w 2006 r. hospitalizowano w nim 18,5 tys. pacjentów a z usług medycznych w przychodniach specjalistycznych skorzystało 86,5 tys. osób.
    W ubiegłym  roku szpital obchodził jubileusz 45-lecia.