Rana to uszkodzenie ciągłości skóry na skutek urazu mechanicznego. Często uszkodzeniom skóry i naskórka towarzyszą uszkodzenia tkanek lub narządów głębiej położonych, tj.: powięzi, mięśni, naczyń krwionośnych, nerwów, ścięgien, kości, stawów, przydatków skóry (paznokci). Rany mogą powstawać również w wyniku innych procesów chorobowych np. owrzodzenie żylakowe, owrzodzenie troficzne (odleżyna), owrzodzenie neuropatyczne czy też rana powstała w wyniku niedokrwienia lub zakażenia tkanek.

To właśnie obecność tych dodatkowych uszkodzeń ma istotne znaczenie dla procesu gojenia rany, która wymaga obok pielęgnacji przede wszystkim prawidłowego leczenia.

Rany „przewlekłe” - taką nomenklaturą posługuje się współczesna medycyna – stanowią duży problem kliniczny, pielęgnacyjny, a także ekonomiczny. Długotrwała terapia wiąże się nie tylko z dużym nakładem czasu pracy, ale i środków finansowych. Zwiększenie efektywności leczenia ran przewlekłych wymaga organizacji i wdrażania schematu kompleksowej terapii ukierunkowanej na czynniki etiologiczne, a następnie działania miejscowe. O tym jakie można zastosować nowoczesne rozwiązania problematyki leczenia ran ostrych i przewlekłych mogli przekonać się uczestnicy szkolenia zorganizowanego w naszej auli w dniu 08.04.br.

J.K.